نقد تئاترنمایش

“پرتی ، درتراکم ِپیش پاافتادگی” نوشته ای بر نمایش پرتی / منتقد هنرنت: نیلوفر ثانی

“پرتی ، درتراکم ِپیش پاافتادگی”

” پرتی” تئاتری‌ست که در پلاتو اجرای مجموعه ی تئاتر شهر با کارگردانی بهار رضی زاده درحال اجراست …
نمایشی کوتاه با فرم دور ِ تسلسل و تکرار، از فضای خوابگاه دخترانه ای با بحث درباره ی موضوعی پیش پاافتاده و در صحنه ایی که هیچ دکور یا اکسسواری ندارد و متکی بر دیالوگ و بازیگری ست.. .متن به نویسندگی رسول کاهانی، گفتگوی دخترانی هم اتاقی را دستمایه قرار داده که درباره ی موضوع پیش پاافتاده و کم اهمیت بارها و بارها بحث می کنند، که دست آخر به هیچ نتیجه ای نمی رسد..
اینکه نویسنده وکارگردان،میخواهند مخاطب را در استحاله ی روابط افرادی که در بحث ها و موضوعاتی که فهم مشترکی وجود ندارد، نشان دهند که تنها مختص به هم اتاقی های خوابگاهی نیست، و به کرات در پیرامون خود شاهدش هستیم، سوژه ی معمولی ست که نتیجه ی ضربه ای یا مهمی ندارد . وحتی در طی روند خود معناسازی نمی کند.و به نظر می رسد ،پتانسیل کافی در متن واجرا برای بازنمایی موثر وجود ندارد.
بسیاری از افراد قادر به گوش دادن و فهمیدن هم نیستند، و این امر رایجی ست که حتی بین اعضای خانواده نیز رخ می دهد اینکه این عدم درک و ناهمزبانی افرادی که اجتناب ناپذیر بهم نزدیک ومرتبط هستند می تواند موضوع خوبی را بسازد، قابل انکار نیست، اما پرتی ، قادر نیست هسته و جوهره ی این نافهمی را منتقل کند. بازی های بازیگران خوب و قوی ست اما فقط نوعی بازی ِتوام با لجاجت و فاقد هرگونه ساخت و پرداخت هسته ای ست که بتواند از دل این بازی ها به مخاطب، اثرخود را برساند.
چرا که موضوع مورد بحث به خودی ِخود در پروسه ی تکرار حذف و بی اهمیت می شود و فاقد هرگونه کشش و جذابیتی ست که مخاطب را مشتاقانه باخود همراه کند به همین دلیل سرنخ ِاین بحث ها وکج فهمی ها از دست می رود.
صحنه از خواب و با بیدار شدن کاراکترها آغاز می شود و با خواب آنها پایان می گیرد ،اینکه آدمها در نا بیداری ِهمیشگی از نظر فهمی و ذهنی بسر می برند که حتی قادر نیستند اتفاقات و رویدادها را بفهمند ، و بی هیچ دستاوردی در زندگی باز به خواب ابدی می روند نمونه ی شاخصی برای مفهوم پوچی زندگی ست که منسجم با متن پیش می رود اما مرعوب کننده نیست ..
حتی خلاقیت ِجابجایی کارکترها یا حرکات عروسکی در کنار ِفیزیک بدن ِبازیگر و تعویض سربندهای رنگی بایکدیگر،نمی تواند محتوای اجرا راافزایش دهد ، و از آن نمونه ی قابل قبولی ازپوچگرایی بسازد
اگرچه هماهنگی ِخوب ِبازیگران قابل تقدیرست اما “پرتی” تجربه ی نمایشی ست که نمی تواندفراتر از یک زمان و دوام تا خارج از سالن برود..و در تراکمی از پیش پاافتادگی ها تمام می شود..
با آرزوی موفقیت برای گروه اجرایی و پیشرفت های آتی

نیلوفرثانی
۸ تیر ۹۷

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا